Chlorek poliglinuto nowy materiał do oczyszczania wody i nieorganiczny koagulant polimerowy. Ma właściwości adsorpcyjne, kohezyjne, wytrącające się i inne i może być stosowany w wielu dziedzinach, takich jak środek zaklejający papier, klarownik odbarwiający cukier, garbowanie, medycyna, kosmetyki, odlewanie precyzyjne i oczyszczanie ścieków.
Trzy aspekty interakcji koagulantu PAC z roztworem wodnym
Po dodaniu koagulantu PAC do roztworu wodnego zjawisko destabilizacji cząstek koloidalnych obejmuje trzy aspekty interakcji: cząstki koloidalne i koagulant, cząstki koloidalne i roztwór wodny oraz koagulant i roztwór wodny. Jest to zjawisko kompleksowe.
- Elektroneutralizacja adsorpcyjna
Adsorpcja i neutralizacja elektryczna oznacza, że powierzchnia cząstek wywiera silny wpływ adsorpcyjny na części o różnych ładunkach różnych jonów, różnych cząstkach koloidalnych lub cząsteczkach jonów łańcuchowych. Adsorpcja ta neutralizuje część ładunku i redukuje elektryczność statyczną. Siła odpychania, dzięki czemu łatwo jest zbliżyć się do innych cząstek i wzajemnie się adsorbować. W tej chwili przyciąganie elektrostatyczne jest często głównym aspektem tych efektów, ale w wielu przypadkach inne efekty przewyższają przyciąganie elektrostatyczne.
- Efekt mostkowania adsorpcji
Mechanizm adsorpcji i mostkowania dotyczy głównie adsorpcji i mostkowania substancji polimerowych i cząstek koloidalnych. Można również zrozumieć, że dwie duże cząstki koloidu o tej samej wielkości są ze sobą połączone, ponieważ w środku znajduje się cząstka koloidu o różnych rozmiarach. Flokulanty polimerowe mają strukturę liniową i zawierają grupy chemiczne, które mogą oddziaływać z pewnymi częściami powierzchni cząstek koloidalnych. Kiedy polimer wchodzi w kontakt z cząstkami koloidalnymi, grupy mogą powodować specjalne reakcje z powierzchnią cząstek koloidalnych i wzajemnie się adsorbować. Pozostała część cząsteczki polimeru rozciąga się w roztworze i może adsorbować się do innego koloidu z pustymi miejscami na jego powierzchni, dzięki czemu polimer pełni rolę połączenia mostkowego. Jeżeli cząstek koloidalnych jest mało i rozciągnięta część polimeru nie może przylgnąć do drugiej cząstki koloidalnej, to prędzej czy później ta rozciągnięta część zostanie zaadsorbowana na innych częściach przez pierwotne cząstki koloidalne i polimer nie będzie mógł odgrywać roli rolę pomostową, a cząstki koloidalne ponownie znajdą się w stanie stabilnym. Gdy dawka flokulanta polimerowego będzie zbyt duża, powierzchnia cząstek koloidalnych ulegnie nasyceniu i spowoduje ponowną stabilizację. Jeśli cząstki koloidalne, które zostały zmostkowane i sflokulowane, zostaną poddane energicznemu i długotrwałemu mieszaniu, polimer mostkujący może odłączyć się od powierzchni innej cząstki koloidalnej i powrócić na pierwotną powierzchnię cząstki koloidalnej, powodując przywrócenie stanu stabilizacji.
- Mechanizm wychwytywania osadów
Gdy jako koagulanty stosuje się sole metali (takie jak siarczan glinu lub chlorek żelaza) lub tlenki i wodorotlenki metali (takie jak wapno), gdy dawka jest na tyle duża, aby szybko wytrącić wodorotlenki metali (takie jak Al(OH)3, Fe(OH) )3, Mg(OH)2 lub węglany metali (takie jak CaCO3), cząstki koloidalne w wodzie mogą zostać uwięzione w tych osadach, gdy się tworzą.Gdy osad jest naładowany dodatnio (Al(OH) 3 i Fe(OH) 3 w obojętnym i kwaśnym zakresie pH), szybkość wytrącania można przyspieszyć dzięki obecności w roztworze anionów, takich jak jony siarczanu srebra. Ponadto same cząstki koloidalne w wodzie mogą tworzyć się w postaci wytrąceń tych tlenotlenków metali Rdzeń, zatem optymalna dawka koagulanta jest odwrotnie proporcjonalna do stężenia usuwanego materiału, czyli im więcej cząstek koloidalnych, tym mniejsza dawka koagulanta metalicznego.